Op zaterdag 28 augustus 2010 zijn Rob en ik naar Daaibooi gegaan voor een duik. Daaibooi is niet mijn favoriete duikstek, omdat je een behoorlijk eind moet uitzwemmen tot aan de blauwe rand en op de terugweg is vóór en in de baai nagenoeg niets anders te zien dan veel zand. Bovendien loopt het rif slechts geleidelijk af, waardoor ook het navigeren wat moeilijker is. Je moet, net als normaal, een goed herkenbaar object kiezen, maar in dit geval moet je zeer nauwkeurig de diepte onthouden, want anders mis je het herkenningspunt op de terugweg. Niet dat dat een groot probleem is; de baai is erg breed, dus de kans is klein dat je de baai helemaal mist.

Op woensdag 25 augustus 2010 gingen Rob en ik al redelijk vroeg (8:15) duiken bij Marie Pampoen.
Direct na het verlaten van de baai zag ik dat het zicht onder water erg slecht was; slechter dan we gewend zijn in onze wateren. Het water was enigszins melkachtig. Misschien dat dit komt door de regen, die we de laatste tijd hebben gehad. Ik kan me niet herinneren dat het zicht ooit zo slecht was. Ik hoor vergelijkbare verhalen van andere duikers over de duikstekken langs de Zuid-Oost kust van het eiland.